ગુજરાતમાં રચાયો પુસ્તક પ્રકાશનનો અનોખો વિક્રમ

 

 – અંજારથી સુરત સુધી રચાયો પુસ્તક-સેતુ. ઐતિહાસિક તારીખે ઐતિહાસિક સંખ્યામાં પુસ્તક પ્રકાશિત થવાની નોંધ ઈન્ડિયા બુક ઑફ રેકોર્ડ્સ અને એશિયા બુક ઑફ રેકોર્ડ્સમાં લેવામાં આવી

 

*        અલકેશ પટેલ / સ્વર્ણિમ ભારત

શબ્દોમાં એક પ્રકારનું અદૃશ્ય રોમેન્ટિસિઝમ હોય છે. ખાસ કરીને અવ્યક્ત માનવીય લાગણીને સ્પર્શ કરે એવા શબ્દો અનેક લોકોને ભાવુક બનાવી દે છે. વ્યક્તિગત જીવનમાં, પારિવારિક જીવનમાં, સામાજિક જીવનમાં અનેક લોકો જે અનુભવતા હોય તેને લખાણમાં વ્યક્ત કરી શકતા નથી, પરંતુ બીજા કોઈ એવી જ લાગણી વ્યક્ત કરતું લખાણ લખે તો એ વાચક અને લખનાર વચ્ચે અદૃશ્ય સેતુ બંધાઈ જાય છે. ધીમેધીમે આ સ્થિતિ લાગણીશીલ લોકોને લેખન કરવા માટે પણ પ્રેરણા આપે છે, કેટલાક લખવાનું શરૂ કરે છે અને એમ કરતાં કરતાં ક્યારેક સમાજને ઉત્તમ સર્જક મળી જાય છે.

સામાન્ય રીતે એવું ભલે કહેવાતું હોય કે કળા શીખી કે શીખવાડી શકાતી નથી અને એ તો કુદરતી હોય છે - પરંતુ વાસ્તવિક જીવનમાં આ વાત સંપૂર્ણ સાચી નથી. હીરામાં હીર હોય તો જ શબ્દો-રૂપી ઝવેરીના સ્પર્શ પછી એ હીર ઝળકી ઊઠે અને એ હીરો (ડાયમંડ) તરીકે પ્રસ્થાપિત થાય. પરંતુ હીર ન હોય તો પણ એક કીમતી રત્ન તરીકે તો એની ઓળખ પ્રસ્થાપિત થાય જ, કેમ કે એ ઘસાય છે, પૉલિસ થાય છે અને તેથી ચમકે છે.

ખેર, આવી પૂર્વભૂમિકા બાંધવાનું કારણ માત્ર એટલું જ છે કે આ અઠવાડિયાના પ્રારંભે અંગ્રેજી તારીખની દૃષ્ટિએ ગુજરાતમાં પુસ્તકોની દુનિયામાં એક અનોખો વિક્રમ કરવામાં આવ્યો. 22-02-2022 જેવી વિશિષ્ટ તારીખે અંજારના એક ઉત્સાહી તથા અત્યંત લાગણીશીલ વાચક અને લેખક શ્રી સાગર ચૌચેટાએ બીજા કેટલાય નીવડેલા તેમજ નવોદિત લેખકોને પ્રોત્સાહિત કરીને સાગમટે બધાં પુસ્તક પ્રકાશિત થાય એવું પોતાનું સ્વપ્ન સાકાર કર્યું. અને તેમનું આ સ્વપ્ન સાકાર કરવામાં સુરતની પ્રકાશન સંસ્થા નેક્ષસ સ્ટોરીઝ પબ્લિકેશનનો સાથ મળ્યો.

માણસ સ્વપ્ન સેવે અને એ સાકાર કરવા મહેનત કરે તો અનેક પરિબળોની મદદ મળતી હોય છે એવું આપણે વાંચ્યું-સાંભળ્યું હોય છે, પરંતુ સાગરભાઈના કિસ્સામાં એ બાબત પ્રત્યક્ષ સાકાર થતી જોવા મળી.

સંકલ્પ સાહિત્ય સમૂહના નેજા હેઠળ જે 50 કરતાં વધુ પુસ્તક એક સાથે-એક દિવસે પ્રકાશિત થયાં તેની ત્રણ વિશિષ્ટતા ખાસ ધ્યાન ખેંચે એવી છે. એક તો, આ પુસ્તકોનું વિષય-વૈવિધ્ય. અર્થાત, તેમાં અધ્યાત્મ, ઈતિહાસ, વાર્તા, કાવ્ય, યોગ, ધર્મ, મેનેજમેન્ટ, આરોગ્ય વગેરે વિષયોનું એક સંપૂર્ણ પૌષ્ટિક ભાથું તૈયાર કરવામાં આવ્યું છે. બીજું, આ ઐતિહાસિક ઉપક્રમમાં ભાષાનું બંધન રાખવામાં નથી આવ્યું. અર્થાત, ગુજરાતી, હિન્દી તેમજ અંગ્રેજી એમ ત્રણે ભાષામાં પુસ્તકો પ્રકાશિત થયાં છે. ત્રણ, કેટલાક બાળ-લેખકો પણ આ દ્વારા ગુજરાતને મળ્યા છે. અને આવાં કારણોસર જ ઈન્ડિયા બુક ઑફ રેકોર્ડ્સ તેમજ એશિયા બુક ઑફ રેકોર્ડ્સમાં તેની નોંધ લેવામાં આવી છે.

સાગરભાઈ તથા નેક્ષસ પ્રકાશનની આ “પવિત્ર-નેક્સસ”ને શુભેચ્છા આપવા માટે મેં જાન્યુઆરી, 2022માં જે પત્ર લખ્યો હતો તે આ સમગ્ર ઉપક્રમનું કેટલું મહત્ત્વ છે એ દર્શાવે છે. એ પત્રનો અહીં માત્ર એક અંશ પ્રગટ કરીને સંકલ્પ સાહિત્ય સમૂહ તથા નેક્ષક સ્ટોરીઝ પબ્લિકેશનને વધુ એક વખત શુભેચ્છા અને અભિનંદન. (...“ટૂંકમાં કહેવાનું તાત્પર્ય એટલું જ છે કે જ્ઞાન હોય, વિજ્ઞાન હોય, ઈતિહાસ હોય કે સાહિત્ય હોય- દરેકનું લેખિત સ્વરૂપ જ સૌથી વિશ્વાસપાત્ર અને સ્વીકાર્ય હોય છે. અને તેથી પુસ્તકોની મહત્તા અને મહત્ત્વ ઓછાં થવાનાં નથી. વર્તમાન સમયમાં સોશિયલ મીડિયા, ટીવી, ઓટીટી સહિત અન્ય આકર્ષણો હોવા છતાં વિશ્વસનીયતાના શિખર ઉપર તો પુસ્તકો રહેશે. એ સંદર્ભમાં આપ સૌની કામગીરી ઐતિહાસિક ઘટનાક્રમનું એક નોંધપાત્ર પાનું બની રહેશે એવી મને ખાતરી છે.”…) અને હા, ખાસ તો આ ઐતિહાસિક વિમોચનમાં જેમનાં પુસ્તકો પ્રકાશિત થયાં છે એવા “તમામ લેખકો”ને વિશેષ અભિનંદન, તો...મિલતે હૈ બ્રેક કે બાદ.

ગુજરાતી ભાષાઃ સાચી જોડણી માતૃભાષાનું ઘરેણું છે

 

 – આવતીકાલે 21 ફેબ્રુઆરીને સોમવારે વિશ્વ માતૃભાષા દિવસ છે. માતૃભાષાનું ગૌરવ તો દરેક જણ કરે છે, પણ પીડાદાયક હકીકત એ છે કે 98 ટકા ગુજરાતીઓને સાચી જોડણી આવડતી જ નથી

*        અલકેશ પટેલ / સ્વર્ણિમ ભારત

આવતીકાલે 21 ફેબ્રુઆરીને સોમવારે વિશ્વ માતૃભાષા દિવસ છે. લાગણીશીલ નેટિઝન્સ માતૃભાષા દિવસની શુભેચ્છાઓ આપશે. માતૃભાષા અંગે ગામેગામ સેમિનાર યોજાશે. કેટલાક તો વળી ગુજરાતી ભાષાનું ગૌરવ અંગ્રેજી ભાષામાંય વ્યક્ત કરશે! કેટલાક “થોડા વધારે ડાહ્યા લોકો” એમ પણ કહેશે કે જ્યાં સુધી ગુજરાતી લખાતું અને વંચાતું રહેશે ત્યાં સુધી ગુજરાતી ભાષાને વાંધો નહીં આવે. ગુજરાત સરકાર પણ જોડણી અને વાક્ય રચનાઓની અસહ્ય ભૂલો સાથે માતૃભાષા વિશે લખશે-બોલશે. અખબારોમાં લેખો લખાશે જેમાં જોડણી તો ભાગ્યે જ સાચી હશે.

સામાન્ય રીતે હું ભાષા, માતૃભાષા, લેખન, અનુવાદ વિશે આવું નકારાત્મક લખતો-બોલતો નથી, પરંતુ આજે એવું લાગે છે કે માતૃભાષાની સાથે-સાથે જોડણી વિશે પણ થોડું કહું. જોડણીની સાથે સાથે કોઇપણ સમાજના પરંપરાગત રોજગાર-વ્યવસાય ટકાવવા માટે પણ માતૃભાષા એટલી જ અગત્યની છે.

હકીકતે માતૃભાષાનું સાચું ગૌરવ જોડણી સાથે જોડાયેલું છે. સાચી જોડણી વિનાની ભાષા એટલે ગાજ-બટન વિનાનું શર્ટ. સાચી જોડણી વિનાની ભાષા એટલે ટ્રીમ કર્યા વિનાનું જંગલી ઘાસ. સાચી જોડણી વિનાની ભાષા એટલે ગાળ્યા વગરની ચા. સાચી જોડણી વિનાની ભાષા એટલે સોલ વિનાના જૂતાં. સાચી જોડણી વિનાની ભાષા એટલે ગ્લાસ વિનાના ચશ્માની ખાલી ફ્રેમ.

ગુજરાતી ભાષામાં એમ.એ. કરનાર મહાનુભાવો, ગુજરાતી ભાષાના શિક્ષકો, સાહિત્ય સંસ્થાઓમાં અધ્યક્ષપદ શોભાવતા મહાનુભાવો, સાહિત્યકારો પોતે, તંત્રીઓ અને પત્રકારો – આ બધા જ લોકોમાં (થોડા-થોડા અપવાદને બાદ કરતાં) જોડણીની કોઈ સભાનતા જોવા મળતી નથી. વધારે પીડાદાયક એ છે કે, આ લોકો જોડણી શીખવા પ્રયાસ પણ કરતા નથી.

વર્તમાન સમયમાં વધારે ખરાબ સ્થિતિ એ થઈ છે કે, ગૂગલવાળાઓએ પણ સાચી જોડણી જાણનાર અનુવાદકોને કામ સોંપવાને બદલે જે હાથમાં આવ્યા એમને અનુવાદનાં કામ સોંપી દીધાં, અથવા આર્ટિફિશિયલ ઈન્ટેલિજન્સનો ઉપયોગ કરીને અંગ્રેજી – હિન્દી વાક્યોના ગુજરાતી વાક્યો કે શબ્દોનો ઉપયોગ કરવાનું શરૂ કર્યું. એનું અતિશય માઠું પરિણામ એ આવી રહ્યું છે કે, પેન્ટના કાપડની કૂર્તની (ખમીસ-શર્ટ) બની જાય છે અને કૂર્તનીના કાપડના પેન્ટ!

પીડાદાયક સ્થિતિ એ પણ છે કે, અંગ્રેજી ભાષામાં સ્પેલિંગની ભૂલ નહીં ચલાવી લેતા લોકો ગુજરાતીની જોડણી માટે સદંતર ઉપેક્ષા કરે છે. આટલું ઓછું હોય એમ, ગુજરાતમાં એક પ્રજાતિ એવી પણ છે જે ઊંઝા જોડણીના નામે ઉધામા કરે છે. આ પ્રજાતિ માને છે કે મા અને માસી વચ્ચે કોઈ તફાવત રહેવો ન જોઇએ. આ પ્રજાતિના મતે બાપા અને કાકા એક જ ગણાય. આ પ્રજાતિ એમ માને છે કે નાના અને દાદા વચ્ચે વળી તફાવત શું કરવાનો હોય! આ પ્રજાતિ આવા ઉધામા માટે દલીલ એવી કરે છે કે, ગુજરાતી જોડણી અઘરી છે એટલે સામાન્ય લોકોને આવડતી નથી, અને તેથી મા-માસી, બાપા-કાકા, નાના-દાદા બધા એક જ! મૂળભૂત રીતે આવો તર્ક કરતી પ્રજાતિ નમાલી છે. તેને જોડણી માટે મહેનત કરવામાં રસ નથી. “જોડણી નથી આવડતી તો વાંધો નહીં, ચાલો શીખીએ, શીખવાડીએ” – એવું વલણ લેવાને બદલે આ પ્રજાતિ જંગલના નિયમને માન્યતા આપી દેવા તત્પર છે. જંગલનો નિયમ એટલે જેને જેમ ફાવે એમ બોલે, જેમ ફાવે એમ લખે.

જોડણી મુદ્દે જે થોડુંઘણું બચ્યું હતું એ મીડિયાએ, ખાસ કરીને ટીવી મીડિયાએ પૂરું કરી નાખ્યું. ટીવીના માલિકોએ ઑફિસ અને ટેકનોલોજી પાછળ ચિક્કાર ખર્ચા કર્યા, પરંતુ સમાચાર લખનાર અને સમાચાર વાંચનારા લોકો સાવ સસ્તા શોધ્યા. પરિણામ એ આવ્યું કે, ચલતાપૂર્જા જેવા લોકો એન્કર તરીકે ગોઠવાઈ ગયા જેમને સાચું ગુજરાતી લખતાં તો નથી જ આવડતું પણ સાચા ઉચ્ચારણ કરતાં પણ નથી આવડતું.

અને ગુજરાત સરકારનું શું કહેવું? જ્યાં ભાષા-જોડણીની કોઈ ભૂલ ન હોવી જોઇએ એવા ગુજરાત સરકારનાં તમામ લખાણ ચીતરી ચડે એવી ગંદી જોડણીમાં લખાયેલાં હોય છે. માહિતીખાતાની અખબારી યાદીમાં મુખ્યપ્રધાન અને પ્રધાનો માટે “માનનીય” શબ્દ લખવામાં જેટલી કાળજી લેવામાં આવે છે એટલી કાળજી સાચી જોડણી લખવા માટે લેવામાં નથી આવતી.

ભાષા હોય કે બીજી કોઇપણ બાબત હોય – કશાય વિશે જડતા રાખવાનો કોઈ અર્થ નથી એ જાણું છું, પરંતુ છૂટછાટ પણ વાજબી સારી લાગે. છૂટછાટને નામે સ્વચ્છંદતાને પોષવામાં આવશે તો આપણા ઉપર લાગેલો “શું શા પૈસા ચાર”નો ડાઘ કદી ધોઈ નહીં શકીએ. બધા ભેગા થઇને જરા વિચાર કરો, ત્યાં સુધી...મિલતે હૈ બ્રેક કે બાદ.

90 ટકા મુસ્લિમ છોકરીઓ/મહિલાઓની માગણી છે કે...

 

 

90 ટકા મુસ્લિમ છોકરીઓ/મહિલાઓની માગણી છે કે...

મહા સુદ આઠમ, સંવત 2078

09-02-2022, બુધવાર.

---------------------------

n  અલકેશ પટેલ

90 ટકા મુસ્લિમ છોકરીઓ – મહિલાઓની માગણી છે કે, આરફા ખાનમ, સાનિયા મિર્ઝા, સબા નકવી, ઉર્ફી જાવેદ, રાના અયુબ જેવી સેલિબ્રિટી મુસ્લિમ મહિલાઓએ હંમેશાં હિજાબમાં-બુરખામાં જ રહેવું જોઇએ જેથી ભારતની તમામ મુસ્લિમ મહિલાઓને ગૌરવ થાય કે આવી વગદાર મુસ્લિમ મહિલાઓ પણ હિજાબ પહેરે જ છે. પણ કમનસીબે આવું થતું નથી. કટ્ટરવાદને પ્રોત્સાહન આપનારી આ તમામ સેલિબ્રિટી મહિલાઓએ કદી બુરખો-હિજાબ પહેર્યા હોય એવું જોવા મળ્યું નથી.

હકીકતે આ સંપ્રદાય “અનેક-રંગી” ફિલોસોફી લઇને ચાલે છે. તેનું ધ્યેય અને લક્ષ્યાંક નિશ્ચિત છે, પરંતુ એ હાંસલ કરવા માટેના જે માર્ગો છે, જે દલીલો છે, જે તર્ક છે, જે સાધનો છે – એ જુદાં જુદાં છે. ઓછી સંખ્યા હોય ત્યારનાં ધોરણો જુદાં, સંખ્યા વધે ત્યારનાં ધોરણો જુદાં, ફિલ્મ – મનોરંજન બાબતે ધોરણો જુદાં, પત્રકારત્વ બાબતે, સાહિત્ય બાબતે, સોશિયલ મીડિયાના ઉપયોગ અંગે, ટીવી-રેડિયો જેવાં સાધનોના ઉપયોગ બાબતે – એમ દરેકે દરેક બાબતે જુદાં ધોરણો અને અલગ અલગ તર્ક-દલીલ સાથે આ સંપ્રદાય ચાલ્યા કરે છે.

પણ એમાં એમનો વાંક ક્યાં છે? એ વર્ગ તો જે શીખવવામાં આવ્યું છે, જે ગાંઠ બાંધી આપવામાં આવી છે, જે લક્ષ્યાંક નિર્ધારિત કરી આપવામાં આવ્યાં છે તેને જ અનુસરે છે.

વાંક તો તમારો છે કે તમે એમને તમારા જેવા માની લીધા. વાંક તો તમારો છે કે એમને પીઠબળ આપતા, એમને પોરસ ચડાવતા મીડિયાના બદમાશોને તમે સાચા માની લો છો. વાંક તો તમારો છે કે આ લોકોના સમર્થનમાં છેક નીચે ઉતરીને હિન્દુત્વ-સનાતન-ભારત ઉપર કાદવ ઉછાળતા અર્બન નક્સલીઓને તમે સાચા માની લો છો.

કર્ણાટકનો હાલનો વિવાદ શું છે? એ જ કે શૈક્ષણિક સંસ્થાઓ ગણવેશ દાખલ કરવા માગે છે. શૈક્ષણિક સંસ્થાઓમાં ગણવેશ પહેરવો એ સમાનતાના સર્વોચ્ચ સિદ્ધાંતની જ વાત છે. અને છતાં મુઠ્ઠીભર છોકરીઓએ એ ગણવેશની ઉપર હિજાબ પહેરવાની માગણી કરીને સમગ્ર વાતાવરણ કલુષિત કરી નાખ્યું. સ્થિતિ એ આવી કે આખા દેશમાં એક પ્રકારે તંગદિલી ફેલાઈ ગઈ.

એજન્ડાધારી મીડિયાવાળા ઈતિહાસ-ભૂગોળની કશી ગતાગમ વિના, કશી જાણકારી વિના ડિબેટ કરાવવા લાગ્યા! ગાંધી ખાન-દાનના ગુલામો વસ્ત્રો પહેરવાની સ્વતંત્રતા અને ગૌભક્ષકો ધર્મના નામે હિજાબ અને બુરખાની તરફેણ કરવા લાગ્યા. આવી તરફેણ કરવામાં આ બધા કાંતો ઇરાદાપૂર્વક અથવા મંદબુદ્ધિને કારણે એ વાત ભૂલી ગયા કે –

• કર્ણાટકમાં માત્ર શૈક્ષણિક સંસ્થાઓમાં, શિક્ષણના સમય પૂરતો જ ગણવેશનો નિયમ લાગુ કરવામાં આવ્યો છે, બાકીના સમયે જેને જે પહેરવું હોય એ પહેરવાની છૂટ છે જ.
• કર્ણાટકની શૈક્ષણિક સંસ્થાઓએ સ્કૂલ – કૉલેજના સમય સિવાય પણ બુરખો અને હિજાબ ન પહેરવા એવો આદેશ તો કર્યો નથી.
• કર્ણાટકની શૈક્ષણિક સંસ્થાઓએ હિજાબ અને બુરખા પહેરવાનો કોઇને અધિકાર જ નથી- એવું તો કહ્યું નથી.

અને એમ છતાં શા માટે આ મુદ્દાને આટલું મોટું સ્વરૂપ આપવામાં આવે છે? દેખીતી રીતે, લક્ષ્યાંક સ્પષ્ટ છે કે, હિન્દુઓને ઉશ્કેરવા અને એ દ્વારા ધ્રુવીકરણ કરવું જેનો પ્રભાવ ઉત્તરપ્રદેશ, ઉત્તરાખંડની ચૂંટણી પર પડે. મુદ્દાની વાત એ છે કે, દુનિયાની કમ સે કમ એક પ્રજાતિ તો એવી છે જ જેને અન્ય પ્રજાતિઓ સાથે સહ-અસ્તિત્વ પસંદ નથી. એ કોઇપણ રીતે પોતાનો જ અધિકાર પ્રસ્થાપિત કરવા માગે છે. મુદ્દાની વાત એ પણ છે કે, હિજાબ અને બુરખો પહેરવા માટે જે પુસ્તકનો હવાલો આપવામાં આવે છે એ જ પુસ્તકમાં કોઇપણ પ્રકારના મનોરંજન ઉપર, ખાસ કરીને ફિલ્મમાં અભિનય અને નાચવા-ગાવા ઉપર પ્રતિબંધ મૂકવામાં આવેલો છે...છતાં 50 ટકા હિન્દી ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી એમનાથી ભરેલી છે. કોઈ મીડિયા કે અર્બન નક્સલીઓએ કદી પ્રશ્ન કર્યો કે આવું શા માટે?

સામાન્ય નાગરિકોએ બસ આટલું જ સમજવાનું છે. તમારી આસપાસના અર્બન નક્સલીઓ – જેવા કે “તટસ્થ” આરજે, “તટસ્થ” પત્રકાર-તંત્રી, “તટસ્થ” સાહિત્યકાર, સર્વધર્મ સમભાવની વાતો કરતા બબુચકો – આ બધાથી સંભાળવાનું છે. આ બધા તમને એ દિશામાં ઢસડી રહ્યા છે જ્યાં તમારે પણ એક દિવસ..!

...અને હા, છેલ્લો એક મુદ્દો હંમેશાં યાદ રાખજો કે, આવા પ્રકારના તમામ વિવાદ ત્યાં સુધી ઉઠાવવાનું ચાલુ રાખવામાં આવશે જ્યાં સુધી કેન્દ્રમાં અને રાજ્યોમાં ભાજપના નેતૃત્વ હેઠળની સરકારો હશે. જે દિવસે ખુશામતની ટોપી પહેરનારી સરકારો સત્તામાં આવશે તે સાથે આવા વિવાદ બંધ થઈ જશે.

કિશન ભરવાડ, કમલેશ તિવારી...આપણે બસ સંખ્યા ગણ્યા કરીએ

 

 – ધંધૂકાની ઘટના ચાર્લી હેબ્દોનું એક્સટેન્શન છે. કિશન ભરવાડની હત્યા કમલેશ તિવારીની હત્યા જેવું વધુ એક પ્રકરણ છે. હત્યારા ભલે જેહાદીઓ હોય, પણ આરોપીઓ તો કોઈ બીજા જ છે

 

*        અલકેશ પટેલ / સ્વર્ણિમ ભારત

 

કમલેશ તિવારી હોય કે કિશન ભરવાડ, ભારતીયોએ અને તેમાંય ખાસ કરીને હિન્દુઓએ માત્ર સંખ્યા ગણ્યા કરવાની, સોશિયલ મીડિયા ઉપર ગુસ્સાવાળા ઇમોજી ફેરવ્યા કરવાના, હિન્દુવાદી સરકાર શું કરે છે એવા પ્રશ્નો પૂછ્યા કરવાના અને પછી મસ્તમજાનું ભોજન કરીને નિઃસ્પૃહ ભાવે કામે લાગી જવાનું. હકીકતે આપણે આ જ તો કરતા આવ્યા છીએ—સદીઓથી.

સાચી વાત એ છે કે, આવી બધી ઘટનાઓમાં હત્યારાઓનો કોઈ વાંક નથી હોતો. એ લોકો તો એમને ગળથૂથીમાં જે પીવડાવવામાં આવે, જે શીખવવામાં આવે, જેના માટે ઉશ્કેરવામાં આવે એનું પાલન જ કરતા હોય છે. એનું પાલન કરવામાં પોતે હત્યારા ગણાશે એવી એમને ચિંતા નથી હોતી કેમ કે એમના સમાજ તરફથી એમને હીરો ગણવાની બાંયધરી મળેલી છે. તેમને કે તેમના પરિવારનો સામાજિક બહિષ્કાર નહીં જ થાય એવી બાંયધરી મળેલી છે. તેમને કે તેમના પરિવારના નાણાની તકલીફ નહીં જ પડે એવી બાંયધરી મળેલી છે. એટલે એ હત્યારાઓનો કોઈ વાંક નથી.

વાંક આપણા સૌનો છે. મારો છે, તમારો છે, કોંગ્રેસનો છે, ભાજપનો છે, ખાદી-ધારીઓનો છે, શાખા-ધારીઓનો છે અને હા, મીડિયાનો વાંક તો છે જ છે. 1400 વર્ષથી જેમને કોઇએ જોયા જ નથી એવી વ્યક્તિના તદ્દન કાલ્પનિક ચિત્રો પણ જો હત્યાનું કારણ બનતા હોય તો એ હત્યારાઓનો વાંક કેવી રીતે હોઈ શકે? દેખીતું છે વાંક કોઇક બીજાનો છે. વાંક એ લોકોનો છે જેઓ આવી માનસિકતાને છાવરતા હોય છે. વાંક કેન્સરનો હોતો જ નથી, વાંક તો તેની સારવાર નહીં કરનારાઓનો હોય છે.

નિયમિત સમયાંતરે દેશ અને દુનિયામાં કિશન ભરવાડ અને કમલેશ તિવારી અને ચાર્લી હેબ્દો જેવી ઘટનાઓ બનતી જ રહે છે, પરંતુ એવી દરેક ઘટનાઓમાં શાસકો અને રાજકારણીઓ અને મીડિયા ઉપરાંત સમાજ—બધા ભેગા મળીને કિશન અને કમલેશમાં જ વાંક શોધે છે. ખાદી-ધારીઓ અને શાખા-ધારીઓ માત્ર એવી જ ચર્ચામાં ઇતિશ્રી માની લે છે કે, કિશને અને કમલેશે આવું ન કરવું જોઇએ. બદમાશ-હિંસાખોર માઓવાદીઓ આવી દરેક ઘટના વખતે હિન્દુત્વના કથિત છીંડાં શોધવાની કામગીરીમાં લાગી પડે છે અને હજારો વર્ષના સનાતન ઈતિહાસમાંથી બે-ચાર કિસ્સા શોધી કાઢીને હિન્દુત્વને ભાંડવા લાગે છે. મફતિયા માનસિકતાવાળા 20-30 ટકા હિન્દુઓ પણ હિંસાખોર માઓવાદીઓ-અર્બન નક્સલીઓની વાતોમાં સપડાઈને કિશન અને કમલેશને જ ગુનેગાર માની લે છે. બાકી રહેલા 70-80 ટકા હિન્દુઓ એટલા બધા વેર-વિખેર છે કે કદી સંગઠિત થતા જ નથી, સંગઠિત થઇને અવાજ ઉઠાવતા જ નથી.

જેહાદી હિંસાના જવાબમાં સામી હિંસા શક્ય નથી. એવું કરવાથી તો જંગલના કાયદા અને માનવસમાજના કાયદા વચ્ચે કોઈ તફાવત નહીં રહે. પરંતુ, ખાટલે જે મોટી ખોડ છે તે સંગઠન બતાવવાની છે. આપણે સંગઠન બતાવતા નથી એટલે હિન્દુવાદી હોવાની વાતો કરતા ભાજપને પણ હિંમત બતાવવાની હિંમત નથી થતી. બાકીના રાજકીય પક્ષોએ તો ઘૂંટણ અને માથાં ઝૂકાવી દીધેલા છે એ સ્પષ્ટ જોઈ શકાય છે.

ધંધૂકા, લખનૌ અને ચાર્લી હેબ્દો (પેરિસ) જેવી હિંસા અને હત્યા માટે જવાબદાર ત્રણ મુખ્ય આરોપી છેઃ એક તો એ વ્યક્તિ છે જેનું નામ લઇને હું મારા લખાણને અપવિત્ર કરવા નથી માગતો. બાકીના બેમાં- (1) રાજકારણીઓ + માઓવાદીઓના અપવિત્ર ગઠબંધન અને (2) માઓવાદીઓ + મીડિયાના અપવિત્ર ગઠબંધનનો સમાવેશ થાય છે. આ બંને ગઠબંધનોએ કહેવાતી અહિંસા અને કહેવાતી સહિષ્ણુતાના નામે વાસ્વતવમાં હિન્દુઓ ઉપર હિંસા અને અસહિષ્ણુતાના ચરખા ચલાવ્યા કર્યા છે.

જે પ્રજા શિવાજી મહારાજ અને વીર સાવરકરની વાત સમજવા અને એ રસ્તે ચાલવા તૈયાર નથી એ પ્રજા એક વંશ તરીકે હવે કેટલો સમય ટકી રહેશે એ ઘણો મોટો પ્રશ્ન છે. છેલ્લા સર્વેક્ષણ મુજબ ભારતમાં હિન્દુઓની સંખ્યા 79 ટકા થઈ ગઈ છે. આ સંખ્યા કોઇએ ધારી ન હોય એટલી ઝડપથી ઘટી રહી છે. સામે સંખ્યા વધવાના કેટલાં મોટાં જોખમ છે તેનો અંદાજ બોલિવૂડ, ક્રિકેટ, ટીવી સિરિયલો, ઓટીટી અને ઑનલાઇન ગેમમાં માથું ઘાલીને એક પ્રકારે નશાની હાલતમાં પટકાઈ ગયેલા હિન્દુઓને નથી.

કિશન અને કમલેશ જેવા લોકોની હત્યા થાય ત્યારે બંધનાં એલાન આપી દેવાથી ભવિષ્યમાં બીજા કિશન અને કમલેશ બચી જશે એની કોઈ ખાતરી ખરી? નથી જ, તો પછી ભવિષ્યમાં બચવા માટે કોઈ ઉશ્કેરણી વિનાની – અહિંસક વ્યૂહરચના ઘડવી પડશે. સંગઠિત છીએ એવું બતાવી શકાશે તો રાજકારણીઓને પણ તમારી વાત માનવાની ફરજ પડશે. સંગઠિત છીએ એવું બતાવી શકાશે તો અત્યાર સુધી એક તરફી એજન્ડા ઉપર કામ કરતા મીડિયાને પણ તમારી વાત માનવાની ફરજ પડશે. સંગઠિત છીએ એવું બતાવી શકાશે તો હિંસાખોર માઓવાદીઓ – અર્બન નક્સલીઓને વામણા સાબિત કરી શકાશે. અને જો આ બધું થશે તો જ, હા તો જ જેહાદી હત્યારાઓને સજા આપી શકાશે...અન્યથા આપણી દુનિયા શાખા અને મોબાઇલ સ્ક્રિન (અર્થાત ઑનલાઇન) સુધી જ સીમિત થઈ જશે. બચવું હોય તો આ બંને જગ્યાએથી બહાર નીકળીને સાચા અર્થમાં સહિષ્ણુ અને અહિંસક એકતા બતાવવી પડશે. આવી એકતાની દિશામાં આગળ વધવા માટે ઉપાયો વિચારીએ.

સ્વાતંત્ર્યના ખરા લડવૈયાનું 75 વર્ષે સાચું સન્માન થયું

 

– નવસારી સહિત દક્ષિણ ગુજરાતમાં સુભાષચંદ્ર બોઝ અને તેમની આઝાદ હિંદ ફોજનાં સંસ્મરણો હજુ પણ ક્યાંક ક્યાંક સચવાયેલા છે. આઈ.એન.એ.ના એ તમામ વારસદારો દિલ્હીમાં રાજપથ પર નેતાજીની પ્રતિમા જોઇને આજે કેટલા પુલકિત હશે!

 

*        અલકેશ પટેલ / સ્વર્ણિમ ભારત

 

દિલ્હીમાં જે રાજપથની છાતી ઉપર બ્રિટિશરો ભારતને ગુલામ બનાવવાના અહંકારમાં કૂચ કરતા હતા એ જ રાજપથ ઉપર સ્વતંત્રતાની લડાઈનો એક સાચો વીરયોદ્ધો ઊભો હશે ત્યારે કરોડો રાષ્ટ્રવાદીઓની છાતી ગજગજ ફૂલી જશે એનો અંદાજ લગાવવાનું મુશ્કેલ નથી. આપણને સ્વતંત્રતા “બિના ખડગ, બિના ઢાલ” મળી છે એવી ભ્રમણામાંથી મુક્ત થવાનો આજે અવસર છે. આજે ભારતના એ સપૂતનો જન્મદિવસ છે જે એક આખા બ્રિટિશ સામ્રાજ્ય સામે સૈન્યદળ સ્થાપીને માતૃભૂમિને મુક્ત કરાવવા માટે યુદ્ધમાં ઉતર્યા હતા. દેશને સ્વતંત્ર કરાવવા માટેની લડાઈના ખરા લડવૈયાઓ પૈકી એક એવા સુભાષચંદ્ર બોઝને આજે- 2022ની 23 જાન્યુઆરીએ એ રાજપથ ઉપર સ્થાન મળી રહ્યું છે જે સ્થાન મેળવવા માટે તેઓ હકીકતે 1947ની 15 ઑગસ્ટે હકદાર હતા.

ખેર, સાચા વીરોની ઓળખ માત્ર સાચા વીરોને જ થઈ શકે એ વાત આજે નરેન્દ્ર મોદીએ વધુ એક વખત સાબિત કરી છે. આપ સૌ વાચકોને યાદ હશે કે હજુ ત્રણ વર્ષ પહેલાં જ, 2019ની 23 જાન્યુઆરીએ વડાપ્રધાન મોદીએ લાલ કિલ્લામાં ‘આઝાદ હિંદ ફોજ સંગ્રહાલય’નું ઉદ્દઘાટન કર્યું હતું જેમાં નેતાજી બોઝ સાથે જોડાયેલાં તમામ સંસ્મરણો રાખવામાં આવ્યાં છે. આ સ્થળને એક વર્ષ અગાઉ એટલે કે 2018ની 21 ઑક્ટોબરે રાષ્ટ્રીય સ્મારક જાહેર કરવામાં આવ્યું હતું. આ સ્મારક અને સંગ્રહાલયનું મહત્ત્વ એ છે કે, તે સ્થળે નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝની આઝાદ હિન્દ ફોજના બાહોશ જવાનોને કેદી બનાવીને તેમના પર અત્યાચાર કરવામાં આવ્યો હતો.

પરિવારવાદ અને નકલી મહાત્માઓની કિન્નાખોરીને કારણે દાયકાઓ સુધી હાંસિયામાં ધકેલાઈ ગયેલા સુભાષચંદ્ર બોઝને યોગ્ય સન્માન મળી રહ્યું છે ત્યારે આઈ.એન.એ.ના એ બાહોશ કમાન્ડરનાં કેટલાંક પરાક્રમને ફરી એક વખત યાદ કરી લેવાં જોઇએ. આ દેશની એ કમનસીબી રહી છે કે નહેરુ-ગાંધી ખાન-દાન પ્રત્યેની ગુલામ માનસિકતાને કારણે માત્ર સ્વતંત્રતા ચળવળ જ નહીં પરંતુ એ સિવાય પણ આ દેશના સેંકડો રાષ્ટ્રવાદી વિદ્વાન નાયકોએ ભારતીય જીવન ઉપર પાડેલા પ્રભાવને ઇતિહાસનાં પાનાઓમાં હાંસિયામાં ધકેલી દેવાનું ઘોર પાપ કરેલું છે. આવી ઉપેક્ષા અને અન્યાયનો ભોગ નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝ પણ બન્યા હતા.

નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝ, સરદાર વલ્લભભાઈ પટેલ, ડૉ. શ્યામાપ્રસાદ મુખરજી, ડૉ. ભીમરાવ આંબેડકર જેવા વિદ્વાન અને બાહોશ સ્વતંત્રતા સેનાનીઓ સાથે શા માટે અને કોના ઈશારે અન્યાયની શરૂઆત થઈ હતી એ વાત દરેક રાષ્ટ્રવાદી ભારતીય સારી રીતે જાણે છે. દેશનો એક ઘણો મોટો વર્ગ આ અને આવા બીજા અનેક સાચા નાયકો પ્રત્યે આજે પણ સાચી શ્રદ્ધા ધરાવે છે, અને હવે તો એ નાયકોને તેમનું યોગ્ય સન્માન પણ મળવા લાગ્યું છે.

દેશની ઘણી મોટી વસતીને હજુ થોડાં વર્ષ પહેલાં જ એ વાતની ખબર પડી કે નેતાજી સુભાષચંદ્ર બોઝે તો 21મી ઑક્ટોબર, 1943ના દિવસે જ, એટલે કે 15 ઑગસ્ટ, 1947ના ચાર વર્ષ પહેલાં જ ભારતને સ્વતંત્ર દેશ જાહેર કરી દીધો હતો એટલું જ નહીં પરંતુ એવા સ્વતંત્ર ભારતના એ પ્રથમ વડાપ્રધાન અને વિદેશપ્રધાન પણ બન્યા હતા. સૌથી અગત્યની વાત એ છે કે 1943ની 21 ઑક્ટોબરે નેતાજી બોઝે તેમની સરકારની રચના કરી તેને વિશ્વના નવ (9) દેશોએ માન્યતા પણ આપી હતી. આ દેશોમાં જાપાન, જર્મની, ફિલિપિન્સ, થાઇલેન્ડ, મંચુરિયા, ક્રોએશિયા જેવા દેશોનો સમાવેશ થતો હતો. વડાપ્રધાન સુભાષચંદ્ર બોઝની સરકાર 21 ઑક્ટોબર, 1943થી 18 ઑગસ્ટ, 1945 સુધી અસ્તિત્વમાં હતી. 1945ની 18 ઑગસ્ટે તેમના રહસ્યમય નિધન સાથે બધું જ ઇતિહાસનાં પાનાઓમાં માત્ર હાંસિયામાં ધકેલાઈ ગયું.

આઝાદ હિન્દ ફોજના કેટલાક સૈનિકો નવસારી સહિત દક્ષિણ ગુજરાતના અન્ય નગરો-શહેરોમાં હતા અથવા છે એવી જાણકારી મને 2013માં મળી હતી. એવું પણ જાણવા મળ્યું હતું કે આઈ.એન.એ. સાથે સંકળાયેલા સ્વતંત્રતા સંગ્રામના દસ્તાવેજો એ સેનાનીઓના વારસદારો પાસે સચવાયેલા છે. આશા છે હવે એ વારસદારો એ બધા દસ્તાવેજો ભારત સરકારને સોંપીને દેશના સાચા ઇતિહાસને ઉજાગર કરવામાં તેમજ સુભાષચંદ્ર બોઝ અને તેમના સેનાનીઓને ગૌરવ અપાવવામાં મદદરૂપ થશે...ત્યાં સુધી મિલતે હૈ બ્રેક કે બાદ! “જયહિંદ.”

વિધાનસભા ચૂંટણીઃ કયું સમીકરણ આદર્શ ગણાય?

 

– હાલ જે 4:1નું સમીકરણ છે તે યથાવત્ રહેશે કે પછી

તે 3:2, 2:3 અથવા 1:4 થશે? દેશ અને પ્રજાનું હિત શામાં છે?

 

*        અલકેશ પટેલ / સ્વર્ણિમ ભારત

 

ભારત “ચૂંટણી-પ્રિય” દેશ છે. સરેરાશ દર ત્રણ મહિને કાંતો કોઈ રાજ્યમાં પંચાયતની અથવા પાલિકા-મહાપાલિકાની અથવા રાજ્ય વિધાનસભાની ચૂંટણી પ્રક્રિયા ચાલુ જ હોય છે. વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીએ આ સ્થિતિ બદલવા માટે પંચાયતથી પાર્લામેન્ટ સુધી એક સાથે ચૂંટણી યોજાય તે માટે “વન નેશન, વન ઈલેક્શન”નો વિચાર ઘણા વખત પહેલાં આપ્યો હતો, પરંતુ સ્વાર્થી-ભ્રષ્ટ અને ગંદી-ગોબરી માનસિકતા ધરાવતા અન્ય પક્ષો આ વિચારને સમર્થન આપતા નથી અને તેથી આ ક્રાંતિકારી વિચારનો વાસ્તવિક અમલ ક્યારે થઈ શકશે તે કહેવું મુશ્કેલ છે. “વન નેશન, વન ઈલેક્શન” ના અનેક લાભ છે, પરંતુ ઉપર કહ્યા તેવા વિપક્ષો પરિવર્તન સ્વીકારીને ફૂલની સુવાસ લેવા તૈયાર નથી, એમને એમની ગંદકી જ પસંદ છે!

ખેર, તો હાલની સ્થિતિએ સતત “ચૂંટણી-મોડ”માં રહેતા આપણા દેશમાં પાંચ રાજ્ય – ઉત્તરપ્રદેશ, ઉત્તરાખંડ, પંજાબ, મણિપુર અને ગોવામાં વિધાનસભાની ચૂંટણી પ્રક્રિયા શરૂ થઈ ગઈ છે. આ પાંચમાંથી પંજાબને બાદ કરતાં બાકીના ચાર રાજ્યમાં હાલ ભાજપનું શાસન છે, એટલે એ રીતે 4:1 નું સમીકરણ છે. આ લખાય છે ત્યારે ઉત્તરપ્રદેશમાં કેટલાક કેબિનેટ પ્રધાનો અને ધારાસભ્યોએ ભાજપમાંથી રાજીનામાં આપી દીધાં છે અને સપામાં જોડાઈ રહ્યા છે. ભાજપ છોડી જનારા વરસાદી દેડકા એવો આક્ષેપ કરે છે કે, ભાજપમાં તેમને ન્યાય મળ્યો નથી અને ભાજપ શાસનમાં કચડાયેલા વર્ગોનું કલ્યાણ થયું નથી અને બ્રાહ્મણો સાથે પણ અન્યાય થાય છે...વગેરે વગેરે...વગેરે. ખેર, જૈસી જીસકી સોચ! પણ આ વંડી ઠેકનારા પાંચ વર્ષ પહેલાં ભાજપમાં આવ્યા ત્યારે તેમના જૂના પક્ષ બસપા અને સપા માટે આવું જ કહેતા હતા. બીજું, આ કથિત નેતાઓ એ વાતનો જવાબ આપી શકવા સમર્થ નથી અથવા તેમની પાસે એ જવાબ જ નથી કે સપા-બસપાએ કચડાયેલા વર્ગો અને બ્રાહ્મણોનું શું કલ્યાણ કર્યું? એ પક્ષોએ આ વર્ગો માટે એવી કઈ યોજનાઓ અને કયા કાર્યક્રમો આપ્યા જેને કારણે બધાને સમાનતા મળી ગઈ હોય?

પણ આ ડેવલપમેન્ટથી એટલું નિશ્ચિત છે કે સફળતાના શિખર પર બેઠેલા ભાજપ માટે ત્યાં ટકી રહેવાનું એટલું સહેલું નહીં હોય. તમે સફળ થવા લાગો ત્યારે તમામ પ્રકારના લોકો તમારી આસપાસ વીંટળાઈને તમારી વાહવાહ કરે, પરંતુ એ ચુનાવી હજુરિયા તેમને જે કિંમત જોઇએ એ ન મળે ત્યારે તમારી ઉપર કાદવ ઉછાળીને બીજી તરફ કૂદી જતા હોય છે. 2014 પછી કોંગ્રેસ સાથે જે થયું છે એવું ભાજપ સાથે પણ ગમે ત્યારે થઈ શકે છે, ઉત્તરપ્રદેશ એનું ઉદાહરણ છે.

10 જાન્યુઆરીને સોમવારે બે રાષ્ટ્રીય હિન્દી સમાચાર ચેનલે ઓપિનિય પોલ જાહેર કર્યા હતા. આ બંને “ઓપિનિયન પોલ”નું સરેરાશ તારણ એ જ રહ્યું કે, ઉત્તરપ્રદેશ, ઉત્તરાખંડ, મણિપુર અને ગોવામાં ભાજપને ફરી સત્તા મેળવવામાં ખાસ વાંધો નહીં આવે. પણ પંજાબમાં કોંગ્રેસ માટે સત્તા ટકાવવી મુશ્કેલ બનશે. આ બંને ઓપિનિયન પોલ અનુસાર પંજાબમાં ઝાડુ-ટોપીનું પ્રતીક ધરાવતા જૂથને બીજા પક્ષો કરતાં વધારે લાભ થઈ રહ્યો છે. જો એ સાચું હોય તો દેશની એકતા-અખંડિતતા અને સલામતી સામે સૌથી મોટું જોખમ ઊભું થઈ જશે કેમ કે પંજાબ એ ઝેરીલા-જેહાદી પાકિસ્તાનની સરહદ સાથે જોડાયેલું રાજ્ય છે.

ઝેરીલા-જેહાદી પાકિસ્તાનને એક દેશ તરીકે તેની પોતાની પ્રગતિમાં કોઈ રસ નથી, પરંતુ તેનો એકમાત્ર કાર્યક્રમ અને ધ્યેય ભારતને અસ્થિર રાખવાનો હોય છે. પંજાબમાં છેલ્લા એકાદ વર્ષથી ખાલિસ્તાની ચળવળ ફરી સક્રિય થઈ છે જેના માટે ઝેરીલું-જેહાદી પાકિસ્તાન ઘણા દાયકાથી પ્રયાસ કરતું હતું. પહેલાં અકાલીદળ-ભાજપની સંયુક્ત સરકારને કારણે ના-પાકીઓને સફળતા મળતી નહોતી અને ત્યારબાદ કેપ્ટન અમરિન્દર સિંહ મુખ્યપ્રધાનપદે હોવાને કારણે ના-પાક ઈરાદા સફળ થતા નહોતા. નવજોત સિદ્ધુએ કેપ્ટન અમરિન્દર સિંહને હોદ્દો અને પક્ષ છોડવા ફરજ પાડી ત્યારથી જેહાદી પાકિસ્તાનીઓ ખુશખુશાલ છે. આમછતાં, કોંગ્રેસમાં હજુ પણ રાષ્ટ્રહિતમાં વિચારતા કેટલાક લોકો છે તેથી ઝેરીલા પાકિસ્તાનીઓ આવા કોંગ્રેસી નેતાઓને જીતવા નહીં દે એ નિશ્ચિત છે. એ સંજોગોમાં ઝાડુ-ટોપી ટોળકી સંપૂર્ણપણે તેમના પીઠ્ઠુની જેમ વર્તવા તૈયાર છે. તેથી જ પંજાબ અંગેના ઓપિનિયન પોલના આંકડા ડરામણા છે. સાવધાન પંજાબ, સાવધાન ભારત.

 પંજાબ સરહદી રાજ્ય હોવાને કારણે તથા ઉત્તરપ્રદેશ સૌથી વિશાળ રાજ્ય હોવાને કારણે મહત્ત્વ ધરાવે છે. ઉત્તરપ્રદેશની કુલ વસ્તી 20થી 22 કરોડ છે અને મતદારોની સંખ્યા 18 કરોડની આસપાસ છે. આ આંકડો દુનિયાના ઘણા નાના દેશોની કુલ વસ્તી કરતાં પણ મોટો છે. આવા મહાકાય રાજ્યના મુખ્યપ્રધાન તરીકે યુવાન સંત યોગી આદિત્યનાથે જે મહેનત કરી છે, જે વિકાસ સાધ્યો છે, કોરોનાકાળમાં જે સર્વશ્રેષ્ઠ મેનેજમેન્ટ સ્કિલ દર્શાવી છે, જેટલી સંખ્યામાં મેડિકલ કૉલેજો સહિત આરોગ્ય સેવાનો વિસ્તાર વધાર્યો છે, જે શ્રદ્ધા અને ભક્તિભાવથી ધાર્મિક સ્થળોનો વિકાસ કર્યો છે – એ બધું ધ્યાનમાં લેતાં તેઓ બીજી વખત સરકાર બનાવશે એવી આશા અસ્થાને નથી. જામી રહેલી આ ચૂંટણીનો માહોલ જોઈએ...ત્યાં સુધી મિલતે હૈ બ્રેક કે બાદ!

વડાપ્રધાન મોદી, પંજાબ, પાકિસ્તાન અને ખાલિસ્તાન

 

 --- 5 જાન્યુઆરી, 2022: એક રાષ્ટ્રવાદીને કાયમ માટે દૂર કરી દેવાની એ ચાલ હતી કે પછી આ તારીખ પંજાબમાં કોંગ્રેસનું આત્મઘાતી પગલું સાબિત થશે? ખાલિસ્તાની ચળવળને કોણ હવા આપી રહ્યું છે? કોણ જીતશે – પંજાબિયત કે વામણા વિપક્ષો?

 

સ્વર્ણિમ ભારત - અલકેશ પટેલ

 

રવિવારે તમે આ લેખ વાંચતા હશો ત્યારે પંજાબની રાજકીય સ્થિતિએ કઈ દિશામાં કરવટ બદલી હશે એનો આજે શુક્રવારે તો કોઈ અંદાજ નથી. હાલની સ્થિતિએ એટલું નિશ્ચિત છે કે, પંજાબની રિમોટ કંટ્રોલ સરકારે હિમાલય જેવડી મોટી ભૂલ કરી દીધી છે. પંજાબના મુખ્યપ્રધાન ચન્નીને આ માટેના દિશા-નિર્દેશ કોના તરફથી, ક્યારે અને કેવી રીતે મળ્યા હતા એ વાત તો કદી બહાર નહીં આવે, પરંતુ એટલું સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહી શકાય કે પાંચ જાન્યુઆરી, 2022ની ઘટનાથી પંજાબ કોંગ્રેસના અંતનો આરંભ થઈ ગયો છે.

આમ તો જે દિવસે નવજોત સિદ્ધુને પંજાબ કોંગ્રેસનો પ્રમુખ બનાવવામાં આવ્યો એ જ દિવસે રાજ્યમાં કોંગ્રેસની ઘોર ખોદાઈ ગઈ હતી, પરંતુ પંજાબ કોંગ્રેસના ઊંટની પીઠ ઉપરનું છેલ્લું તણખલું વડાપ્રધાન નરેન્દ્ર મોદીના જીવને જોખમમાં મૂકવાની ગુસ્તાખી બની રહેશે.

નરેન્દ્ર મોદી નામનું એક રાષ્ટ્રવાદી વ્યક્તિત્વ તમામ સનાતન-વિરોધીઓની આંખમાં કણાની જેમ ખૂંચે છે. આ માણસે કોઈનું પણ અહિત કર્યું નથી. જે કંઈ કર્યું છે તે માત્ર આ દેશના સાચા નાગરિકોને ગૌરવ અપાવવાનું કામ કર્યું છે. દુનિયામાં ભારતીય તરીકેની ઓળખ ગૌરવ બની રહે એવાં કામ નરેન્દ્ર મોદીએ કર્યાં છે. પાકિસ્તાન અને ભારતમાં રહેતા પાકિસ્તાની મળતિયાઓની લાંબાગાળે જમ્મુ-કાશ્મીરને ભારતથી અલગ કરી દેવાની યોજના ધૂળમાં મળી ગઈ એ દિવસથી પાકિસ્તાનના ઝેરીલા જેહાદીઓ અને ભારતમાં વસતા તેમના સ્લીપર સેલ મોદીના લોહીના તરસ્યા થયા છે.

રાષ્ટ્રદ્રોહીઓએ 2018ની પહેલી જાન્યુઆરીએ મહારાષ્ટ્રના ભીમા-કોરેગાંવમાં સભા કરી અને ત્યાં હિંસા થઈ. એ હિંસાખોરોની તપાસ દરમિયાન નરેન્દ્ર મોદીની હત્યા માટે માઓવાદીઓ દ્વારા ઘડવામાં આવેલી રહેલા કાવતરાને લગતો એક પત્ર તપાસ એજન્સીઓના હાથમાં આવ્યો હતો. એ પત્રમાં એક વાક્ય હતું કે, – જે રીતે 1991માં તમિળનાડુમાં એલટીટીઈ દ્વારા રાજીવ ગાંધીની હત્યા કરવામાં આવી હતી એવી જ રીતે નરેન્દ્ર મોદીને તેમના રોડશો દરમિયાન... માઓવાદીઓની આ ટૂલકિટ ઉપર કામ કરવા માટે પાકિસ્તાને ખાલિસ્તાની ચળવળને હવા આપી. એક વર્ષ સુધી ચાલેલા નકલી ખેડૂત આંદોલન દરમિયાન અનેક વખત ઉશ્કેરણી કરવામાં આવી જેથી સરકાર આકરાં પગલાં લે અને પછી આખા દેશમાં હિંસા ફેલાવીને મોદીને બદનામ કરીને સત્તાભ્રષ્ટ કરી શકાય. જોકે, રાષ્ટ્રદ્રોહીઓની ચાલ સારી રીતે સમજી ચૂકેલા નરેન્દ્ર મોદીએ એક પણ ગોળી ચલાવ્યા વિના આંદોલન એક વર્ષ સુધી ચાલવા દીધું અને છેવટે ત્રણ કાયદા ખેડૂતોના હિતમાં હતા છતાં પાછા ખેંચી લીધા. એ કાયદા પાછા ખેંચાવાથી ટુણિયાટ અને વામણા વિપક્ષોનો ગરાસ લૂંટાઈ ગયો છે. કાયદામાં પીછેહઠ છતાં મોદીની સ્થિતિ નબળી ન પડતાં વામણા વિપક્ષે જે ખેલ ખેલવાનું દુઃસાહસ કર્યું તે ગત બુધવારે દેશ અને દુનિયાએ જોયું.

જે કંઈ થયું તેનું સત્ય ગમેત્યારે બહાર આવશે, પરંતુ પંજાબની ચન્ની સરકારનો તેમજ કોંગ્રેસના ગાંધી ખાન-દાનનો બચાવ કરનારા લોકો અને એજન્ડાધારી મીડિયા જે કંઈ કરી રહ્યા છે તે માત્ર ખેદજનક જ નહીં પણ અત્યંત જોખમી છે. આ તત્વો મુખ્યપ્રધાન ચન્નીને દલિત બતાવીને એવી છાપ ઊભી કરવા માગે છે કે મોદી સરકાર દલિતને નિશાન બનાવે છે! ભારતીય નાગરિકોએ વામણા વિપક્ષોની આવી ચાલમાં ફસાવું જોઈએ નહીં. આ સમગ્ર કેસમાં વાત કોઈ દલિત મુખ્યપ્રધાનની નથી, પણ એક ચૂંટાયેલી રાજ્ય સરકારે આ વિશાળ દેશના એક શક્તિશાળી વડાપ્રધાનના સંરક્ષણમાં જે કોઈ ગોબાચારી કરી તેની સામે જો આકરાં પગલાં લેવામાં ન આવે તો વિપક્ષ શાસિત બીજાં રાજ્યોના વામણા નેતાઓને પણ આવી ગુસ્તાખી કરવાની છૂટ મળી જાય.

કેન્દ્રીય ગૃહ મંત્રાલયની ટીમની તપાસનું શું પરિણામ આવશે, સુપ્રીમ કોર્ટમાં આ અસાધારણ ઘટના અંગેનો જે કેસ ચાલી રહ્યો છે એ કઈ દિશામાં જશે – એ બધા પ્રશ્નોના જવાબ આગામી દિવસોમાં મળશે... પરંતુ ખાલિસ્તાની માનસિકતાની આગમાં પાકિસ્તાન દ્વારા, વામણા વિપક્ષો દ્વારા, ભારતમાં બેઠેલા પાકિસ્તાનના મીડિયા સહિતના સ્લીપર સેલ દ્વારા જે પેટ્રોલ નાખવામાં આવી રહ્યું છે તે ભારતને અને રાષ્ટ્રવાદી ભારતીયોને તો દઝાડશે જ પણ એ આગની જ્વાળાથી એ લગાડનારા પોતે પણ નહીં જ બચી શકે એ એટલું જ નિશ્ચિત છે.

અકાલી દળ અને ભાજપના સંયુક્ત શાસન દરમિયાન જે પંજાબ શાંત અને સુખી હતું એ પંજાબને કોંગ્રેસે, ખાસ કરીને પાકિસ્તાની તરફી માનસિકતા ધરાવતા સિદ્ધુ જેવા તત્વોએ ફરી અશાંતિ તરફ ધકેલી દીધું છે. સિદ્ધુની સાથે બધા નહીં પણ મુઠ્ઠીભર કોંગ્રેસીઓ છે, મુઠ્ઠીભર મીડિયા છે અને આખું પાકિસ્તાન, ચીન તેમજ ભારતમાં વસતા ઝેરીલા માઓવાદીઓ અને અર્બન નક્સલવાદીઓ સિદ્ધુની સાથે છે. આ બધા ભેગા મળીને ખાલિસ્તાનીઓને પ્રોત્સાહન આપી રહ્યા છે. કેન્દ્ર સરકાર આ વાત સારી રીતે જાણતી-સમજતી જ હશે. ભાજપ અને અન્ય રાષ્ટ્રવાદીઓ હંમેશાં સહિષ્ણુતામાં માનતા હોય છે અને તેથી લોકશાહી પદ્ધતિએ ચૂંટણી દ્વારા પંજાબમાં જીત મેળવીને ત્યાં ફરી શાંતિ સ્થાપવાની ગણતરી હશે...પરંતુ પાંચ જાન્યુઆરી, 2022ની ઘટના પછી આવી કોઈ સહિષ્ણુતા રાખવાનું માત્ર ભાજપને જ નહીં, સમગ્ર દેશને મોંઘું પડી શકે છે. એ દિશામાં કેન્દ્રીય નેતૃત્વ વિચાર કરે ત્યાં સુધી... મિલતે હૈ બ્રેક કે બાદ!